¨Κάθε που ήτανε να τον συναντήσω έτρεχα κι ας μην είχα αργήσει. Κι όταν τον έβλεπα, ένα πυροτέχνημα έσκαγε μες το στήθος μου και φωτιζόμουνα ολοκληρη και έλαμπα. Κι ύστερα, άνοιξα παντού παράθυρα για να μπορεί να μπαίνει φως. Άνοιξα την ψυχή μου κι άρχισα να μοιράζω την πραμάτεια της σαν να με ξεπουλούσα λίγο λίγο, όσο όσο, εδώ οι καλύτερες τιμές, το αφεντικό τρελάθηκε! Να ψάχνω συνεχώς μόνο τι θα του δώσω, όλα, όλα, τι τρομερό! Και τώρα, σαν να γίνεται καθρέφτης το ταβανι και με βλέπω ξαπλωμένη και γυμνή. -¨
